Een verhaal over synthese

Er was eens een zoeker, een zoeker naar de waarheid. Op zekere dag wees men hem een grot, dáár zou hij de waarheid kunnen vinden. Vol verwachting betrad hij de grot, maar in het binnenste ervan ontdekte hij echter alleen drie onopvallende winkeltjes waar metaal, hout en dunne ijzeren draden te koop waren. Teleurgesteld keerde hij terug op zijn schreden. Was dàt nu de waarheid?

Vele jaren later wandelde hij op een avond in het maanlicht. En het was toen dat zijn oren getroffen werden door de prachtigste klanken, de ontroerende muziek van een sitar. Hij werd er onweerstaanbaar door aangetrokken. Hij keek hoe de handen van de speler sierlijk over de snaren dansten. En ook naar de sitar zelf werd zijn blik getrokken. Een oude herinnering werd weer in hem wakker. De herinnering aan drie winkeltjes, waar hout, metaal en ijzerdraad werden verkocht.

De afzonderlijke materialen op zich zijn niet voldoende, zo blijkt uit dit verhaal. Waar het om gaat is het herkennen van hun mogelijkheden en samenhang om zo een nieuw geheel -een synthese- te creëren.
Dat is ook de visie van psychosynthese op de mogelijkheden van de menselijke persoonlijkheid. Daarbij gaat het om de synthese van de verschillende aspecten van onze persoonlijkheid, van ons zelf en ons hogere Zelf, van beroeps- en privé-leven, van onze binnenwereld en onze buitenwereld, van ons leven van alledag en spirituele waarden, van kracht en liefde, van hoofd en hart, van onze verschillende deelpersoonlijkheden.
Dàt is de synthese waar psychosynthese naar streeft. Een synthese, een samensmelten op hoger niveau van onderling soms tegenstrijdige kanten van onze persoonlijkheid.